İnsanoğlu binlerce yıldır karanlıktan korkar, ama karanlık olmadan hiçbir şey yeşermez.Toprağın altı karanlıktır. Tohum orada çatlar.Rahim karanlıktır. Hayat orada başlar.Evrenin kendisi bile, karanlığın içinden genişler.
Bugünün insanı ise karanlığı unuttu.
Korku pazarlıklarıyla büyüdü. Her kriz, her savaş, her piyasa çöküşü, “karanlık” diye etiketlendi.Ama gerçekte karanlık, yalnızca ışığın sabrıdır. Henüz doğmamış olanın zamanı.
Eskiden karanlık, bilginin gizlendiği yerdi.Bugün ise bilgisizlik oraya sığınmış durumda.Karanlığı yönetenler, ışığı sattıklarını sanıyor.Bir ekran açıyorlar görüyorsun diyerek kör ediyorlar.Bir rakam yükseliyor zengin oldun diyerek zincir takıyorlar.Bir haber düşüyor gerçeği biliyorsun diyerek zihni uyuşturuyorlar.
Aslında hiçbir şey değişmedi.
Tanrılar sadece isim değiştirdi.
Tapınaklar, artık banka binaları.
Kehanetler, borsa grafikleri.
Ve insanlar hala aynı dua..
“Beni kurtar.”
Kurtuluş yok.
Ama fark ediş var.
Karanlığı dışarıda aramayı bıraktığında, içeride bir kıvılcım yanar.O kıvılcım, bütün ekonomilerden, bütün liderlerden, bütün savaşlardan daha gerçektir.Çünkü karanlık, seni yutmaz; seni sana geri verir.
Dünya şimdi yeniden geceye giriyor.
Bir döngü kapanıyor.Ama belki de karanlığın adı artık korku değil, hazırlıktır.Çünkü ışık, yalnızca sabredenlere görünür.
Ayça Bayrak Aydın 08.09.2025 tarihinde kaleme alınmıştır.Telif ve içerik hakkı saklıdır.Kaynak gösterilmeden kopyalanamaz
